poniedziałek, 28 listopada 2011

Z kim płaczą gwiazdy...

Ewa Barańska - "Z kim płaczą gwiazdy...", Telbit

Główną bohaterką książki jest siedemnastoletnia Weronika, piękna brunetka o zielonych oczach. Jej matka Elwira flirtuje z dużo młodszymi od siebie (często nawet z kolegami córki) i wszelkimi sposobami chce zachować młody wygląd. Dbałość o urodę jest w jej przypadku już obsesją; chce również, żeby Weronika zaczęła zdawać sobie sprawę ze swojego seksapilu.

Weronika chwilami miała wrażenie, że to ona, siedemnastolatka, matkuje swojej infantylnej, trzydziestosześcioletniej matce. Często czuła z tego powodu gorycz, lecz dotąd tłumiła ją w sobie tak skutecznie, że straciła nadzieję, iż kiedykolwiek odważy się spróbować. (str.20-21)

Weronika poznaje Michała, gdy opala się na łódce podczas wakacji nad Soliną. Chłopak proponuje jej darmowy rejs żaglówką, ale ona odmawia. Gdy wraca do domku letniskowego, Michał traci z nią kontakt. Prosi o pomoc przyjaciela Krystiana, który wykorzystując swoje flirciarskie umiejętności uzyskuje informacje od dziewczyny imieniem Jagoda. Dalej wszystko dzieje się jak w bajce: Michał odnajduje Weronikę, zostają parą i, standardowo już, mogliby "żyć długo i szczęśliwie". No właśnie, mogliby, gdyby nie jeden feralny wypadek. Michał skacze do wody na główkę i łamie kręgosłup. Mimo, że skakał wiele razy, tego dnia jednak coś poszło nie tak...

Weronika nie wyobrażając sobie życia bez Michała robi wszystko, aby przywrócić mu dawną sprawność. Przeszukuje internet, by znaleźć odpowiednie informacje, adresy klinik, które mogłyby przeprowadzić operację... Do pomocy przyłączają się rodziny Michała i Weroniki, oraz ich znajomi, a także jedno ze stowarzyszeń. Wszystko może iść po dobrej myśli, gdyby nie jeden szkopuł, z w zasadzie dwa: pierwszy z nich to ogromny koszt operacji: trzysta tysięcy złotych, drugi zaś to pesymistyczne nastawienie chłopaka.

Pisałam już o książce Ewy Barańskiej (była to moja pierwsza recenzja na tym blogu) - "Żegnaj, Jaśmino" i zauważyłam, że autorka lubi poruszać trudne problemy, "trudne sprawy" :). W tamtej książce było o narkotykach, tu o brawurze i jej skutkach, spotkałam się także z innymi jej powieściami, których temat stanowiła anoreksja czy samobójstwo... Książki tej autorki można więc określić jako obyczajowe.
Ewa Barańska (właściwie Stanisława Barańska) to scenarzystka i pisarka, urodzona w 1947 roku. Jest polską autorką powieści obyczajowych, fantastycznych i sensacyjnych.

Właściwie podobają mi się jej książki, choć pisane są nieco ciężkim i podniosłym językiem. No bo która z siedemnastolatek powiedziałaby coś takiego:

Daruj sobie, babciu, tę płomienną demagogię. Odnoszę wrażenie, że twoja wiara jest miałka w treści i teatralna w dogmatach. (str. 134)

No nie wiem, może jestem przygłupia, ale naprawdę nie mam pojęcia co znaczy "demagogia". Ktoś wie? ;) Chyba bez słownika wyrazów obcych się nie obejdzie...

[demagogia: gr. "kierowanie ludem", wykorzystywana przez polityków sztuka zjednywania sobie tłumu przez schlebianie mu, mówienie "jego głosem" i obiecywanie rzeczy niemożliwych do spełnienia.]

Eee... Okej.
Ogólnie książka mi się podobała. Razem z bohaterami przeżywałam ich miłość, niepokój, depresję, rozpacz, strach i nadzieję. Liczyłam, że Michał wyzdrowieje, że uda się zebrać pieniądze na operację. Na końcu książki spotkała mnie (i pewnie nie tylko mnie) niespodzianka. "Zamiast epilogu" czyli informacja od autorki, że to do czytelnika należy pokierowanie losem bohaterów... Osobiście chciałabym, żeby wszystko skończyło się happy-endem, więc moim zdaniem dalsze losy potoczą się dobrze, ale jak zdecydują inni czytelnicy...?

PS Nasi siatkarze znów wygrali! Jako, że jestem chora, miałam okazję obejrzeć cały mecz, od 7.00 rano już byłam na nogach :) Świetnie, że tak dobrze sobie radzą, mistrzów olimpijskich (Amerykanów :)) rozgromili 3:0!

czwartek, 17 listopada 2011

Ala Makota. Notatnik sfrustrowanej nastolatki 2

I znów wczoraj nie było postu...
A to dlatego, że jestem teraz zajęta tłumaczeniem z języka angielskiego książki Roalda Dahla "Matilda" z wydawnictwa Penguin Readers. Wprawdzie ma ona jakieś czterdzieści stron, więc diabelnie mało, i tłumaczenie idzie mi dość szybko (gdy się ma całe sterty słowników polsko-angielskich...:)) ale trochę czasu to zabiera.

Małgorzata Budzyńska - "Ala Makota. Notatnik sfrustrowanej nastolatki 2", Świat Książki
 - "Ala Makota 2". 


Pamiętacie pewnie słynne zdanie "Ala ma kota", którego autorem był Marian Falski. A teraz ciekawostka - początkowo fraza brzmiała "Ala ma Asa" - dopiero w kolejnych wydaniach książki "Elementarz" można zobaczyć przytoczone wyżej hasło. A doczekała się ona aż 84 wydań! Poraz pierwszy wydano ją w 1910 roku, ale korzystano z niego przez cały XX wiek. No, to tyle z historii elementarza, a teraz o właściwej książce, którą recenzuję - "Ala Makota 2". Zastanawiacie się, czemu zaczynam od dwójki, pomijając pierwszą część? Niestety, pierwszą, choć czytałam, to słabo pamiętam, bo było to dość dawno, a treść drugiej jeszcze sobie przypomnę :)


Ala Makota (tak, bohaterka naprawdę się tak nazywa, i jest to przyczyną sporej liczby nieporozumień) i jej przyjaciółka Puszka jadą do Hiszpanii na wakacje. Ala poznaje tam chłopaka, który się w niej zakochuje.

Dreszcz mnie przeszedł, a on powiedział "bjutiful"*
*zachowana oryginalna pisownia :)

Puszka również poddaje się urokowi jednego z Hiszpanów, ale Makota nie potrafi zapomnieć o swoim byłym chłopaku, Danielu. Mimo wszystko dziewczyny świetnie się bawią na wakacjach, poznają Elwirę, która prowadzi sklep i, ku zaskoczeniu przyjaciółek, jest Polką. Ale wakacje się kończą, czas więc powrócić do nudnej, szarej rzeczywistości. A tam... rozwód rodziców Ali. Można by pomyśleć, że dziewczyna naprawdę nie ma łatwo, ale... czy tylko ją jedną to spotkało?

Autorka - Małgorzata Budzyńska - pisała tę książkę (w zasadzie całą serię) i chyba szczególnie adresowała ją do nastolatek. Starszy czytelnik nie znajdzie tu bowiem czegoś, co by go zainteresowało, przykuło jego uwagę. Znudzi się po kilku stronach. Bo problemy typowych nastolatek - jak to, na przykład, że "ON nie chce się ze mną umówić!" albo "Co mam włożyć na dyskotekę?" - kompletnie go nie obchodzi. Moim zdaniem, gdyby autorka wplotła w fabułę coś, co z chęcią przeczytałaby każda grupa wiekowa czytelników, wyszłoby to korzystniej dla jej książki. Chociaż i tak seria ma ogrom fanek w całej Polsce :)

Książkę czyta się szybko i łatwo, może dlatego, że pełno w niej młodzieżowego słownictwa, którego Ala nadużywa, poza tym często wplecione są sformułowania jakby kogoś młodszego - poprzestawiane szyki zdań to chyba niezbyt dobry przykład dla czytelnika, bo przecież często korzystamy z książek, by - jeśli chodzi o szkołę - napisać dobre wypracowanie. Dodatkowo mamy tu cytaty - często także znanych osób - i wiele z nich bardzo mi się spodobało. Mogę więc wam polecić tę książkę ze względu na same cytaty ;)
Więcej o serii "Ala Makota" znajdziecie TU.

wtorek, 15 listopada 2011

Ulica Strachu

R.L.Stine - seria "Ulica Strachu", Siedmioróg

Stine - Cicha noc - R. L. Stine Iwona Żółtowska Danuta Sadkowska Udało mi się przeczytać prawie wszystkie książki z tej serii - niestety, PRAWIE,  bo nigdzie ale to nigdzie (w żadnej księgarni, bibliotece czy u znajomego) nie mogę znaleźć jednej części, a mianowicie "Zabawić się latem". Z Internetu nie ściągnę, bo to nielegalne :), ani nie kupię, bo nawet szukałam kiedyś, ale nie było chyba nawet na Allegro i stronie wydawnictwa. Kiedyś chciałam zakupić całą serię, ale udało mi się wypożyczyć w bibliotece... oprócz tej jednej oczywiście :). No cóż. Może jeszcze kiedyś będę miała okazję przeczytać. Na razie zrecenzuję pozostałe.

"Ulica Strachu" to seria kryminalno-sensacyjna. W każdej części jest mowa o innych bohaterach, i zupełnie innym przypadku. Mamy, na przykład, tytuły: "Złowrogi księżyc" - o dziewczynie, która nie wiedząc w jaki sposób staje się wilkołaczką, "Koszmarne sny" - o dwóch siostrach, które przeprowadziły się do nowego domu i jedną z nich dręczą właśnie... koszmarne sny :), "Cicha noc" - kryminał o świątecznym klimacie, bardzo dobrze się czyta, i wiele innych.

Książki czyta się dobrze, z właściwym temu tematowi i gatunkowi powieści napięciem i oczekiwaniem na kolejne wydarzenia. Każdy rozdział kończy się znakiem zapytania, i po prostu musisz przewrócić stronę, żeby dowiedzieć się, co jest dalej, bo inaczej, nie usiedzisz w miejscu ;) Mówię (a raczej piszę) to z własnego doświadczenia.

Robert Lawrence Stine pisze głównie dla młodzieży. Mówi się o nim "Stephen King dziecięcej literatury". Powieści Kinga jeszcze żadnej nie miałam w rękach, ale może niedługo czegoś poszukam. R.L. Stine napisał wiele książek, na których wypisanie tu nie mam, niestety, zbyt dużo miejsca, dlatego zostawię wam link do Wikipedii, z którego skorzystacie, jeśli zechcecie. Tak więc więcej informacji o autorze serii "Ulica Strachu" znajdziecie TU

Mi najbardziej podobały się części: "Zamiana" (trzymająca w napięciu do ostatniej strony, naprawdę świetna, długo po jej przeczytaniu zastanawiałam się, co by było, gdybym ja zamieniła się z kimś ciałem, a potem ten ktoś wywinąłby mi taki numer... W książce okazało się to wprawdzie imaginacją, ale...), "Koszmarne sny" (pisałam o tym wyżej, dziewczyna ma tytułowe koszmarne sny, za którymi stoi... tego nie zdradzę, koniecznie przeczytajcie!), "Co usłyszała Holly" (jak niedawno "Dziewczyna w czerwonej pelerynie", tak tam była "Dziewczyna z niebieskim szaliczkiem") i "Wyzwanie" (o chłopaku, który w ramach zemsty chciał... zabić swojego nauczyciela).

piątek, 11 listopada 2011

Wyspa Nim

Wendy Orr - "Wyspa Nim", Zielona Sowa

Tę książkę czytałam dość dawno (jak zresztą wiele ze zrecenzowanych tutaj), więc słabo pamiętam szczegóły i fabułę, ale mniej więcej wiem, o co tam chodziło. Może uda mi się coś napisać :)

Na wyspie mieszka dziewczynka imieniem Nim, razem ze swoim ekscentrycznym ojcem i dość dziwnymi przyjaciółmi, którymi są... iguana i lew morski. Ten pierwszy nosi imię Fred, a drugi - Selkie. Nim nie ma mamy, straciła ją w dość dziwny, ale smutny sposób. Otóż jej matka była badaczem i któregoś dnia (co było moim zdaniem bardzo nierozsądne) zdecydowała zbadać brzuch wieloryba. No dobra, gdyby tylko ten wieloryb na przykład był martwy - to pewnie dobrze by się dla niej skończyło. Ale wieloryb był jak najbardziej żywy, w dodatku pojawili się turyści i wystraszyli płetwala, który spanikował i dał nura w głębiny oceanu. Matka dziewczynki przepadła razem z wielorybem. Nim przyjaźni się również z podróżnikiem i pisarzem Alexem Roverem. Nie wie, że słynny, odważny bohater w rzeczywistości jest... nieśmiałą, lękliwą kobietą. Gdy więc Nim prosi Alexa (a raczej Alexandrę) o pomoc, bo jej ojciec znika, ten (a raczej ta) musi pokonać lęki i wyruszyć w świat, który zawsze ją przerażał.

Właściwie jest to całkiem sympatyczna książeczka, do której nie mam się przyczepić. Mamy i humor, i akcję, i niebezpieczeństwo, i radość, i niepokój, i łzy, są ludzie i zwierzęta, ląd i ocean. Są więc wartości przeciwstawne, mamy kontrasty, ale to właśnie dlatego książka jest tak interesująca.
Na podstawie powieści powstał film "Wyspa Nim" z Jodie Foster jako Alex, Abigail Breslin jako Nim i Gerardem Butlerem jako Jack - ojciec dziewczynki. Trochę różni się od książki, ale która adaptacja filmowa jest w stu procentach zgodna  ze swoim pierwowzorem? :)

wtorek, 8 listopada 2011

13 Poprzeczna

Małgorzata Gutowska-Adamczyk - "13 Poprzeczna", Nasza Księgarnia

Oto trzy główne bohaterki książki: zbuntowana Agata, wyzywająca Klaudia i grzeczna, ułożona Zosia. Każda z nich jest inna, ma swoje marzenia, plany (no, może oprócz Klaudii, która żyje chwilą i prawie nic jej nie obchodzi), nie przepadają za sobą nawzajem... a jednak w pewien sposób ich losy się łączą. Dziewczyny są poddane próbie - w ramach "pokuty" za znalezione przez wychowawczynię w czasie szkolnej wycieczki puszki po piwie i niedopałki papierosów, przychodzą do Magdy, która jest w śpiączce i czytają jej książki. A odtąd już tylko kilka kroków do przyjaźni...

Bardzo ciekawa książka młodzieżowa. Idealna zwłaszcza dla dziewczyn, które chcą odnaleźć swoją prawdziwą tożsamość lub poczuć, że nie są same w swojej indywidualności.

sobota, 5 listopada 2011

Dziesięcioletnia rozwódka

Delphine Minoui, Ali Nadżud - "Dziesięcioletnia rozwódka", Hachette

Bohaterka tej książki, tak jak wiele innych dziewczynek z krajów Bliskiego Wschodu, została wydana za mąż w wieku zaledwie 10 lat (choć ani ona, ani nawet jej matka nie wiedziały, ile naprawdę wynosi jej wiek). Jedyna różnica między nią a pozostałymi dziewczętami jest taka, że ona nie bała się temu sprzeciwić. Jemenka wniosła pozew o rozwód do sądu... i wygrała!

Książka bardzo mnie wzruszyła, pokazała okrutne oblicze Bliskiego Wschodu w stosunku do kobiet. Każda z nas, gdyby żyła właśnie tam, mogłaby znaleźć się w takiej sytuacji. Nadżud stała się małą bohaterką. Po niej wiele innych młodych żon wniosło pozwy o rozwód.

Mam nadzieję, że sytuacja kobiet na całym świecie się poprawi...

Żegnaj, Jaśmino

Ewa Barańska - "Żegnaj, Jaśmino", Telbit

Tytułowa bohaterka książki, Jaśmina, wedle recenzji z tyłu książki "nigdy nie chciała popaść w nałóg". Ale wpadła. Zaczęła brać narkotyki i już nie mogła przestać. Eksperymentowała z przenajróżniejszymi środkami halucynogennymi i, jak można było przypuszczać, nie skończyło się to dla niej, i dla innych zbyt dobrze. Przestała chodzić do szkoły, kradła, wpadła w złe towarzystwo, a najgorsze, że popełniła okrutną zbrodnię, do której wykonania namówiła najlepszego przyjaciela...

Książka jest bardzo pouczająca, wręcz moralizatorska, ostrzega szczególnie młodych przed tym, co się może stać, gdy zacznie się swoją przygodę z narkotykami lub innymi uzależnieniami. I tak jak w książce - rzadko kiedy można dostrzec granicę między tym, co dobre i co złe i w porę uwolnić się ze szponów uzależnienia.