Claudia Hammond - "70 minut na godzinę. Fenomen czasu"

Czy chcielibyście cofnąć czas? Albo zatrzymać go? A może przyspieszyć? Czym w ogóle jest czas? Wszyscy wiemy, o co chodzi, gdy posługujemy się słowami "minuta", "godzina", "doba", ale gdyby ktoś poprosił nas o wyjaśnienie pojęcia czasu, mielibyśmy z tym problem.

To, co zauważyłam, i co również autorka porusza w swojej książce, to coraz szybszy upływ czasu - odczuwam go mniej więcej od ukończenia osiemnastego, dziewiętnastego roku życia. Im jesteśmy starsi, tym nasza percepcja czasu ulega pewnej zmianie - konkretnie: czas przyspiesza. W konsekwencji, mimo że możemy sami planować sobie dzień po dniu i przeznaczać określoną ilość godzin na pewne zadania, nierzadko odnosimy wrażenie, że czas przecieka nam przez palce, a doba jest za krótka. Wpływa też na to zapewne dzisiejszy styl życia, dostępność technologii - przyznajcie się, ile czasu spędzacie z telefonem w dłoni! U mnie jest to bardzo duża część doby. Często mam wrażenie marnowania tylu godzin na media społecznościowe, ale ciężko to zmienić...

Książka miała potencjał, to muszę przyznać. Jednak został on w moim odczuciu zmarnowany poprzez formę, w jakiej powstała. Nie mogłam się skupić na tym, co czytam. Często wracałam do danego fragmentu kilkukrotnie, ale zdarzało się, że i szłam dalej, nie pamiętając, o czym przed chwilą pisała autorka. Niestety, forma i styl, w jakim dana książka powstaje, potrafi wpłynąć negatywnie na odbiór jej całokształtu, mimo interesującej treści lub nowatorskiego tematu, który porusza. Tak też było i tym razem. Być może nie należę po prostu do grona potencjalnych najlepszych odbiorców tej książki - moim zdaniem przeczytać powinny ją osoby związane hobbystycznie bądź zawodowo z psychologią, kognitywistyką i kierunkami pokrewnymi (tym bardziej, że drugi rozdział poświęcony jest mózgowi - jego budowie i pytaniu, czy sam w pewien sposób odmierza czas). Ja, choć interesuję się psychologią, nie odnalazłam się w tej książce. Ciężko mi było przez nią przebrnąć. Na plus ocenić mogę natomiast przywoływanie przez autorkę rozmaitych eksperymentów i case-study, co urozmaicało lekturę.

Moje media społecznościowe:

  

Jak poznać świat i siebie nawzajem ("Kąpiel ze słoniem", Claire i Mia Fontaine).

Matka i córka - pozornie dwa przeciwstawne sobie żywioły. Dwa odmienne charaktery. Jednakże nie możemy tylko i wyłącznie skupiać się na różnicach. Bo poza DNA matkę i córkę łączy o wiele więcej, niż można by się spodziewać. I choć czasem wydaje się, że w wielu kwestiach wprost niemożliwością jest dojść do porozumienia, że na pewne aspekty będziemy miały różne zapatrywania i poglądy, a nasze więzi będą się opierać tylko na pokrewieństwie... To jest to DUŻY błąd.

Bo matkę i córkę może połączyć prawdziwa przyjaźń. Nie wierzycie? Dowodem na to jestem na przykład ja i moja Mama... :-) ale także Claire i Mia Fontaine, autorki książki pt. "Kąpiel ze słoniem". To połączenie relacji podróżniczej z pamiętnikiem. Chiny, Nepal, Egipt, Francja... To tylko niektóre z krajów, jakie podczas swojej może nieco szalonej, ale niezwykle ekscytującej podróży zwiedziły matka i córka. Podróżując po niemal całym świecie, nie tylko odkrywały rózne kultury, zawierały znajomości z nowymi ludźmi czy wracały do wspomnień, ale przede wszystkim poznawały siebie nawzajem i analizowały swoje życie. Zrozumiały też, jak wielką rolę matki odgrywają dla córek i odwrotnie. Pogłębiły więzi między sobą, dając odpowiedź na pytanie zawarte na tylnej okładce, a brzmi ono: Czy podróż to dobry sposób, by wzmocnić relacje rodzinne?. Po lekturze tej książki już wiadomo, że tak. Podróż miała też ogromny wpływ na ich życie, uświadamiając wiele spraw i pozwalając zrozumieć, co gra w duszy tej drugiej.

"Bez względu na to, ile masz lat i jaka relacja łączy się z matką, ona jest najważniejszą kobieta w twoim życiu. Znaczymy dla naszych córek więcej, niż sobie potrafimy wyobrazić, bez względu na to, czy im, albo nam, się to podoba."*

Czytałam tę książkę z wielkim zainteresowaniem, podobnie jak Wy czytacie teraz tę recenzję (mam nadzieję!) ;-). Jest to wciągająca, bogata w ciekawostki, a przede wszystkim szalenie inspirująca książka, która i na mnie w pewien sposób wywarła wpływ - już chcę przygotować mapę wizji, jaką zrobiły Claire i Mia, dzięki której określę swoje priorytety oraz głębiej poznam swoje pragnienia i... samą siebie.

"(...) Chodź. - Ciągnie mnie ku KFC.

- Nie po to jechałam tak daleko, żeby jeść w miejscach, do których nie zaglądam we własnym kraju.

- Nie po to jechałam tak daleko, żeby umrzeć z głodu!".*

Relacja z podróży przeplatana z refleksjami, wspomnieniami i ciekawostkami pisana jest ze swadą, lekkością i dużym poczuciem humoru, co stanowi potężny atut tej książki. Jednakże mam pewne zastrzeżenie, które dotyczy wydania. Zgodnie z powiedzeniem "Im dalej w las tym ciemniej", w tym przypadku im szybciej zmierzałam ku końcowi książki, tym więcej błędów się pojawiało. Czy to literówka, czy to dwukrotne powtórzenie tego samego słowa. Przyznaję, że w którymś momencie aż zaczęłam delikatnie kręcić głową - jednak nie wiem, czy z powodu niedowierzania czy z rezygnacji :-). Przydałoby się też trochę zdjęć, ale i pewnie w oryginalnym wydaniu ich zabrakło, więc to sprawa drugorzędna. Zwłaszcza, że opisy są tak skonstruowane, że łatwo można sobie wszystko wyobrazić.

Bardzo się cieszę, że ta książka zagościła w mojej biblioteczce, tym bardziej, iż nie miałam pojęcia, że tam się znajdzie!

PS I pamiętajcie - jeśli pojedziecie do Chin (itp.), nie buntujcie się przeciwko krótkiemu wypadowi do KFC. No, chyba że macie ochotę na zjedzenie smażonego skorpiona.

Claire i Mia Fontaine, Kąpiel ze słoniem

Wydawnictwo Carta Blanca, Grupa Wydawnicza PWN, 2013

 Za egzemplarz do recenzji bardzo dziękuję Pani Marcie z DW PWN!

______

* Cytat pochodzi z książki: "Kąpiel ze słoniem" (tytuł oryginalny: Have Mother, Will Travel: A Mother and Daughter Discover Themselves, Each Other, and the World), aut. Claire i Mia Fontaine, tłum. Magdalena Rabsztyn, Wydawnictwo Carta Blanca, Grupa Wydawnicza PWN, 2013, str. 156.
** Tamże, str. 37.